Recensie: De verloren bloem van de sjamaan

Flaptekst ‘de verloren bloem van de sjamaan’:

Wanneer Laila wordt opgenomen in een ziekenhuis in Lima, raakt ze al snel bevriend met El Rato, een jongen vol wilde verhalen. Maar dan krijgt Laila haar diagnose: de artsen hebben eindelijk een naam kunnen geven aan haar ziekte, een naam die alle hoop wegslaat. Tegen beter weten in trekken de twee vrienden op avontuur, op zoek naar de legendarische Verloren Bloem. Wie weet kan Laila daarmee toch nog genezen.

Wat vind ik van dit boek?

Dit boek viel me op door de prachtige cover. Je ziet Laila en El Rato op het gras staan voor een blauwe rivier en kleurrijke planten. Zelfs de achterkant van het boek is mooi versierd rond de flaptekst. En dat niet alleen het binnenwerk is ook fantastisch. Echt waar. Er staan meerder afbeeldingen in zoals plattegronden of een tekening van de plek waar ze zijn. Ik wilde het ontzettend mooie binnenwerk toch even benoemen, het maakte het lezen namelijk wel extra leuk;).

Maar goed, uiteindelijk gaat het natuurlijk om het verhaal en niet alleen om hoe een boek eruit ziet. Ik kan je vertellen, het boek is net zo fantastisch als het binnenwerk en de cover. Het boek is best dik, wel 528 pagina’s, toch heb ik hem heel snel uitgelezen. Ik vind dit boek een pageturner. Maar waarom eigenlijk?

Zet ‘m op, Laila, want een weg terug is er niet.

Laila, pagina 22

Al vanaf het begin zat ik in het verhaal. Laila is een leuk en dapper hoofdpersonage. Haar vader is een rijke diplomaat, maar Laila is niet bang voor avontuur. Ze grijpt de kans om op avontuur te gaan juist met twee handen aan.

Het boek lees je vanuit de ik-vorm. Vanuit Laila, maar ook vanuit El Rato. Wat leuk is, is dat als ze mensen tegenkomen die mensen niet gewoon hun verhaal vertellen aan ze als ‘ik ben… en ik heb dit meegemaakt…’, nee je leest vanuit hun, letterlijk. Zoals mevrouw Auka, die je later in het verhaal tegen zult komen. Je leest dan even vanuit haar perspectief, wat ik erg leuk gedaan vind.

Het amazonewoud is niet uit te leggen. Het is een pracht van betoverde lichtejs en diepe duisternis.

Dokter Clarke, pagina 107

Er staan geen namen boven de hoofdstukken, maar plaatjes van dieren. Zo is Laila een vleermuis en El Rato een libelle. Dit komt later in het verhaal nogmaals terug en dat maakt het extra leuk.

Het verhaal is opgedeeld in 3 delen. Elk deel is een geest, om even een voorbeeld te noemen: deel 1 heet: ‘de eerste geest El Cristo Pobre.’ Ook dit komt later in het verhaal terug. Dat vind ik, net als de dieren boven de hoofdstukken die terugkomen, erg slim gedaan.

Meisjes zijn toch moeilijk te begrijpen, of beter gezegd: Laila is moeilijk te begrijpen.

El Rato, pagina 279

El Rato heeft een geheim. Het frustreerde me ontzettend (op een goede manier) dat ik niet wist wat dat was. Het kwam namelijk best vaak terug, maar het werd pas later uitgelegd. De schrijver, Davide Morosinotto, weet de spanning goed op te bouwen. Ik weet nu al dat ik meer van deze auteur wil gaan lezen.

Ik denk dat het wel duidelijk is dat ik dit boek niet minder dan 5 sterren kan geven. Ik heb er zo van genoten. Dit is echt een aanrader!

Uitgeverij Baekens Books, bedankt voor dit recensie-exemplaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s