Recensie: Helende Bladeren (Het laatste drakenei #1)

Helende Bladeren is geschreven door Claudia Boon. Het is het eerste deel van de ‘Het laatste drakenei serie’. Het boek kwam augustus 2020 uit. Het is een paperback van 338 pagina’s. Het is een Young Adult.

Flaptekst:

De bewoners van Terram zijn opgegroeid met verhalen over de Kosmosdraak, de god van het universum. Ooit stuurde hij draken om de wereld te creëren en te beschermen. Honderden jaren geleden ging het mis en werd het portaal naar het dodenrijk geopend. Uiteindelijk wisten de draken hem weer te sluiten, maar de duisternis had flinke schade aangericht. Nu de Aardedraken bijna uitgestorven zijn, is alle hoop gevestigd op Nepheda, de laatste Aardedraak.

Eilika droomt ervan om op avontuur te gaan, de wereld te ontdekken en de draken te ontmoeten. Het blijft echter bij dromen; als meisje uit een boerendorp moet ze trouwen en een gezin stichten. Wanneer ze op een dag een aardedrakenei vindt, wordt alles anders.

Solix wordt een heilige genoemd vanwege zijn aardedrakenmagie. Zijn taak is om de laatste Aardedraak te beschermen. Hoewel hij niet in zijn eigen krachten gelooft, is hij vastbesloten om zijn taak serieus te nemen. Hij wordt flink op de proef gesteld wanneer hij merkt dat Nepheda stervende is.

Aster kan zich nauwelijks haar ouders en haar geboorteland herinneren. Haar belangrijkste regel is: laat niemand jouw magie zien en leid een normaal leven. Als ze op haar tocht een jongen ontmoet, gaat ze twijfelen. Is het wel slim om haar magie verborgen te houden? Deze drie jongeren zijn de grootste stukken op dit schaakbord en zullen het lot van zowel de draken als van Terram bepalen.

Wat vind ik van dit boek?

De cover is echt een plaatje. En de flaptekst sprak me erg aan. Ik werd erg nieuwsgierig naar dit boek en vond het dan ook erg leuk dat ik deze mocht recenseren.

Eilika, Solix en Aster zijn de hoofdpersonages. Op de achterflap staat over hun allemaal een kort stukje tekst. Toch wordt er in het verhaal ook vanuit andere perspectieven gelezen. Zo lees je ook vanuit Cieri en Ylva.

Eilika is erg goed beschreven. In haar kon ik me goed inleven. Solix begreep ik wel, maar er had dieper op in gegaan kunnen worden. Aster daarentegen vind ik net als Eilika erg goed beschreven. Haar leven werd me al snel duidelijk en dat was prettig tijdens het lezen.

Sommige andere personages vond ik een beetje verwarrend en dan vooral de banden die de personages met elkaar hebben. Dat was dan weer jammer.

Ook kreeg ik het idee dat Eilika’s verhaal de belangrijkste verhaallijn was. Dat was niet zozeer erg, want zij maakte wel het belangrijkste mee.

Het begin vond ik erg leuk. Ik zat snel in het verhaal, het was nog niet ingewikkeld en het las lekker vlot. In het midden vond ik het even verwarrend en vond ik het een beetje té lang over hetzelfde doorgaan, maar toen het einde naderde zat ik er weer helemaal in. Het einde vond ik erg goed, ik kan nu niet wachten op het volgende deel!

De schrijfstijl vind ik erg fijn. Claudia Boon schrijft beeldend en haar dialogen zijn realistisch. Ze heeft de wereld ook goed neergezet. Aan het begin van het boek was een wereldkaart, wat erg leuk was en de wereld nog duidelijker maakte.

Het waren dan ook vooral de banden tussen de personages waardoor ik de wereld niet altijd begreep. Er waren namelijk niet alleen mensen, maar ook andere wezens.

De schrijfstijl schrijft erg fijn en ik las het boek dan ook graag. Ik geef dit boek 3.5 sterren en kan het boek aan je aanraden!

Claudia Boon, bedankt voor dit recensie-exemplaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s